"Bak bu yara annemden, İşte bu babamdan, Buradaki amcamdan, Oğulcan'dan, doğmamış Efe'den, Bu otobüsteki yabancı adamdan, Sol kolumdaki geceden, Sağdaki yangından, Şuramdaki en yakın dostumdan, Buysa bir çift yosun yeşili gözden kalma yara izi. Haaaa, şu en derin ve taze olan mı? Onu ben açtım fark etmeden. En çokta o acıtıyor canımı, en çok o kanıyor. Aslında bu yara bandından tam 133 tane var üzerimde. İyileşiyor hepsi. Ama geçmiyor." Uzun, genişçe bir otoyoldayım. Dilimde en sevdiğim şarkı. Refüjün üzerinde yürüyorum sallanarak. Düşersem öldürürler. Dağda koca ufak domuz ailesi kahkahalar atıyor kırmızı dilleriyle. Küfre düşmüşler, ne kadar da acı gülüşmeler! Güneş doğuyor mu, batıyor mu anlamıyorum. Evde sardığım sarmalar var, hiç yiyemedim. Bir türlü vazgeçemiyorum çünkü şu fazla tuzdan. Midem deliniyor, kemiklerim sayılıyor artık, eksik 9 kilom var. Taşların üzerinde peruk takmış bir adam. Her yanı dikenli. Kime sarılsa canını yakıyor. Omzunda bir atkı var, ayla...
Denize bakıp ufka daldığım her an, dünyayı değiştirebileceğimi düşünürdüm. Sonrasında sigaramı çıkartıp, bir yerlerde çakmağımı ararken bulurdum hep kendimi.