TEK KİŞİLİK ZAFER

    İnsanı yerle bir eden tüm duygulardan arındım. Bi orduyu tek başıma yendim. Göğsümü gerdim ve başım dik yürüdüm. Hatalarım için utanmadım hiç, keşke demedim. Dostlarımı yanıma aldım, kılıçlarımı kuşandım. Hayatımın kadınına yüz çevirdim ve yanlış yoldan koştum. Yoruldum ama bıkmadım.

    Defalarca İhanete uğrayan kalbimi söktüm attım. Davet ettiği uçurumdan kaçtım. Verdiği gülü, kendi dikeniyle soldurdum. Baharımı kışa çeviren, hayatıma zarardan başka bir şey getirmeyen, beni âma sanıp, aptal yerine koyduğunu düşünen Geceden vazgeçtim. Onu her şeyiyle kabul edeceğimi bilmeyen Geceden vazgeçtim. Bana gösterdiği kayalıklı yollardan, cinli köylerden, derin denizlerden geçtim. Yüreğimden anlamayan, duygusuz Geceden vazgeçtim. 

    Gemileri limanlarına varmadan batırdım. Uzaktaki ıssız adadan yüzerek kaçtım. Savaş için savaş vermekten bıktım. Rüyalarım olmadan da yaşayacağımı farkına vardım. O eski ada değil artık. "Ne bu denizin artık sonsuz dalgası var. Ne de o hırçın dalgaların denizi. O adanın göğü artık mavi değil. Yer ile birleşmiyor".  Bu gecenin sabahı yok. Def ettiğin yerde kalamadım. Uzaklaştım.

    Buz gibi ellerimi, Harabe olmuş evimi yakarak ısıttım. Korkarak yattığım yatağımı kırdım. " O kapının dışına çıktığında, elinden kimse tutmadığında, kendini yalnız ve yorgun hissettiğinde ben artık yanında değilim".  Evimizi yaktım ve geceyi aydınlattım.

    Çölleri aştım ben, dağları deldim. Yokuşları tırmanıp, Pinokyo'nun yüreğindeki cırcır böceğini ezdim geçtim. Adil olanı yapıp bencil oldum. Kara kaderi kabul edip, diğer yarımdan vazgeçtim. Sevginin varlığına alışık olmadığımı bile bile yalanlar söyleyenlerden kendimi ıradım. Özürlerimi ve sözlerimi geri aldım. Yalnız savaştım. Bahçemde açan kırmızı güllerin hepsini kırıp, Bodrum'un en ücra köşesine gömdüm. Birinin elini tutmak, biriyle yatıp kalkmaktan usandım. Yalnız savaştım.

    Saçlarını okşadığımı, gece uyurken saydığım kirpiklerinin sayısını unuttum. Teninin kokusunu, acı gülüşünü, öfkeni, her seferinde haksız çıktığım kavgaları, beni yalnız bırakışlarını unuttum. Bir kez olsun seni seviyorum diyemeyişini unuttum. Cebimde tuttuğum umutları parçaladım. Bir acıyı başka bir acıyla dindiririm sandım. Yürekteki sancıyı fiziksel hâle getirdim. Kırılmış bi bira şişesiyle, saçlarını okşadığım elimi kestim. Şimdi bi Sigara yaktım, iki kadeh Rakı içtim sevdiğim kadınla. Kafam çok güzel ama hepsinin üstesinden geldim.

    Savaş'ı bıraktım ama Barış'a da inancım yok. Gökteki yıldızların hepsi sizin olsun. Tüm kırmızı güller, her mevsim açsın. Güzel kadınlar sizin için tebessüm etsin, güzel adamlar sizin için kavgaya girsin. Her şiir size adansın hatta, dünya önünüzde diz çöksün sikimde değil. Kurduğunuz hayâller, insafsız sözleriniz, timsahtan beter göz yaşlarınız, yalan sevgi cümleleriniz zerre umrumda değil. Sizin hikâyenize ait değilim ben. Ne sarayda huzur buldum, ne de kendi kabuğumda. Ne aşığım ne de maşuk. Ne Leylayım ben Mecnuna ne de hasret eskitir bileklerimi yaralayan kelepçelerimi. Yansa şu gezegen kılım kıpırdamaz benim. Yalnız oturduğum bu bankta, elimde kadehim ve sigaramla vazgeçtim. Enkazdan sağ çıkmayı başardım...