ZEYD DER Kİ II

''Dolarsa gözlerin bir gün sevinçten ya da hüzünden,

Maskeni çıkar yüzünden.

Dünyanı, dünyalara kapamaya çalışma.

Dur deme göz yaşına, bekleme boşuna.

Gözyaşı durmaz, durmaz akar gider doğduğu yere.''

Vivere in diem

    Canı ne zaman sıkılsa, eline aldığı bir kurşun kalem bir de çizgisiz defteriyle bir şeyler karalardı. O karaladıkça, içi beyazlardı. Daha yirmilerinde, gülmesi gereken yaşlarda, ölümü düşünürdü. İnsanlar onun duygularını öldürdüğünü zannederken O, Aşkın bile dibini sıyıranlardandı. Çünkü O, artık Aşkın her şeyi affedeceğini değil, her şeyi fethedebileceğini öğrenmişti...

    ''Hayatımdan çalınanlardan, koparılıp alınanlardan geriye ne kaldıysa, onlarda şimdi sonbaharın estirdiği küçük bir meltemin kanatlarında uzaklara bir daha geri dönmemek üzere gidiyorlar. 

      Yüzlerinde acının bıraktığı burukluk, huzura kavuşmanın verdiği tebessüm. Hayallerimin eceli koca bir fırtına ya da büyük zelzelelerden olacağını düşünürdüm hep. Öyle ya, koskoca bir dağı anca büyük bir deprem yerle bir eder. Ne yazık son nefesini küçük bir melteme saklaması. Şimdi istediği kadar yağabilir yağmurlar, şimşekler yarabilir gökyüzünü dilediğince. Üzerime kar düşebilir, elime diken batabilir. Ne ağlamaya ne de serzenişe mecalim yok. Kirpiklerimde hissedebiliyorum yorgunluğumu. Bir kırpış, bin asır gibi hissettiriyor. Saçlarımda aklar yok belki ama ruhumda ölümün o soğuk derin beyazlığı. 

  Sizin olsun sevinçleriniz, kahkahalarınız. Kuruyup çoraklaşmış dudaklarım aramıyor yalancı tebessümleri. Artık takvim yaprakları gibi birer birer eskimesi hayatın...''

- B