π

"Yok, bitmeyen geceler, olmayan sabahlar yüzünden değil. Çaresizliğimdendir bu gönül yorgunluğu. Kırılsam, kırıldım diyememekten, Sevgiyi umutsuzca beklemektendir. Hayırlarıma dur demekten yorulmaktandır. Hep dur diyorum, bekle diyorum, Sabrediyorum."    7 kişilik masanın etrafında toplanmış 6 kişi yemek yiyordu. Hayatımda hiç görmediğim insanlardı bunlar. Biri tabağına bütün yemeklerden parça parça koymuş, biri yemek yiyebilmek için sırasını bekliyor, bir diğeri herkese yemeklerini servis ediyor ve kalanlarda yemeklerini yudumluyordu. Boş sandalyeyi oturmak için kendime çektiğimde, gözler sadece beni görür oldu, bir sessizlikle yaptığım her hareket özenle izleniyordu. Sanki bu boş sandalye benim yerim değil, sanki ben bu masada istenilmiyordum. Bu yüzden kapıya en yakın, masaya en uzak sandalyeyi boş bırakmışlar gibiydi. Herkesin tabağında yemek tamamlandıktan sonra sıra bana gelmemişti.  "Sanırım, annem yine benden bekliyor" diye düşündüm. Kalkıp tabağıma iki kaşı...