LAF ARAMIZDA

"Anahtarına güvenip, geç kalıyordu."

Cesede bak, koşar hızlı ve azimli herkesten,

Aklını kaybetmiş birde, duramaz sarhoş gezmeden.

Çok acayip gerçekten; yaşar sanır kendini.

Yalnızlıktan şikayet eder, beter olmuş kuduz bir köpekten.

Bir avcunda kan var, diğerinde yaban mersini.

Hem sever, hem de nefret eder herkesten.

Laf aramızda kalsın, kendisi asil bir dilenci.

Ya da kalmasın, duysunlar Cihan'ın çıkmış çivisi.

Taş atsınlar geceden, küf tutmuş bulutlara.

Nasılsa kalabalıksınız herkesten, gözleriniz de hileli.

Ama yok, bu adil bir kör dövüşü değildi,

Taşlar kimin kalbine değdi, hangi denizi deldi?

Ben ki; deldiğiniz denizi diktim, maviye boyadım.

Ben ki; diktiğim denize düştüm, yılana sarıldım.

Bin yıldır yeniliyorum ve yorgunum herkesten.

Bin yıldır direniyorum ve korkuyorum ateşten.

Gel, istersen biraz gül çalalım gizli bahçeden,

Ya da artık unutmalıyım kirpiklerini.

Laf aramızda kalsın ya da kalmasın;

Hâla özlüyor gibiyim seni.